| تبليغات | X |
|
ادب- هنری و.....
|
مردابی از بی کسی ست
انسان
که از تصوربودن پیرمی شود
و ....
احساس
باتلاق بی امان دردهاست
که درعمق انجماد
همخوابه ی مرگ می شود
عشق
تحفه ی روز مباداست
اینجا ....
زمین
زخم عمیق رنج هاست.
******
درهماهنگی بی رحم روزگار
گرگ های شک
بیابان های ترس را
زوزه میکشند
وگوسفندان اعتماد
دشت های بی خیال را
در چوپانی بی احساس گم می کنند
ودر اجتماع ساکت خاموش سیاهی
با توهم مردنی بی درد می آمیزند.
******
چوپان
تسخیر خواب می شود
ودر تراکم تاریکی
گله
دیوار تاریک اعتماد را آوار.....می کند.
******
((بودن یا نبودن))
مسئله ای سخت
درپیچاپیچ راه های سرد
درهم آغوشی بوسه ای تلخ
فسخ می شود
درفلسفه ی فصل ها...
اینجا....
زمین
درباکره گی زیستن
آدمیت بلغورمی شود
وبالا می آورندمردی را
بودنی بی اراده
ماندنی به اجبار
همبستر خاک باید شد.
******
((بودن یانبودن))
فرقی نمی کند
شوم است
شوم
سرنوشت گله
وقتی سهم گرگ هاباشد.
چندپیچ بالاتر
درمیان انبوه تاریکی از درختان
در امتداد بودنی ناگزیر
در ازدحامی سخت
و خستگی مفرط روزی تلخ
مردی به دار آویخت خودرا
ودر شومی شاهراه نبودن
سلامی دوباره داد
به شاخه ها
ودرگوش برگ های بی روح بلوط
زمزمه کرد آویختن را
گم شد
در آرامشی بی حضور.
تنهایی خویش را در جاری ابدیت
به سوگ نشست
و صلیب سنگین وسرگردان را
به بانگ بی صدای کوه سپارد.
کمی مکث...کمی سکوت...شاید کمی پشیمانی...
و تردیدی زودگذر...
نه !! اینجا تمام صداها درتجسم خواندن خفه شده اند.
واینک مادر
چایی نخورده را
در تلخی غروبی دلتنگ
به تماشا می نشیند
ودر پیامک حلالم کن
اندوه تیره ی برادر را
خواهری مشوش
می خراشد.
تنها
درتاریکی لحظه ها
به تماشای آسمان ایستاده ام
آسمان عمرمن
همیشه تاریک است.
سکوت
سرما
وتلخی سرنوشتی که
در انتظار ستاره هاست...
آسمان عمر من
همیشه تاریک است.
ماه دیگر
چراغی نمی فروزد.
****
دلواپسی گاه گاه دخترم
ستاره هایی ست که دزدیده شدند....
آسمان خالی ست...
ومن
درنی نی چشمان دخترم
تمام ستاره ها را پرفروغ میبینم..
چشمان او
بارانی ست
اشک هایش
ستاره های آسمان من اند...
دیگر ستاره ای نمی تابد
وچشمی رنگ خواب را نمی بیند..
آسمان همیشه تاریک است
وچشمان دخترم
به رنگ آسمان شب ..........
(یعنی،همین جا،بغل دست رود پر گریه ام بودی و نمی دانستم؟!)
آسمان
همین امروز دلتنگ است
ومن سالهاست
دلتنگی هایم را
روی برگی زرد و تیپا خورده
دست باد ها سپرده ام
شاید
به دور دست ها بروند
دور شوند و من
بیشتر دلتنگشان....
آسمان
می بارد
می بارد
می بارد
و
من
آرام
آرام
آرام
اشکم را به گونه هایم
هدیه می کنم...
***
چند قطره باران
نذر کرده ام
شاید با اشک های من
در آمیزند
نمی خواهم بدانند
دلتنگم....
***
باران که می بارد
دست ها را باید گشود
قطره ها را زود قاپید
ضربان احساس را فهمید
ونبض دریا را گشود
و همین حوالی
چند دیوار آن طرف تر
در خیال تو گم شد
باران شاید صدای من و توست
که در همهمه ی آب ها گم شده است.
پاییز
آغازی دیگر است
فصلی برای نماندن
شروعی برای نبودن
و
زمانی برای مردن.
پاییز
آغازی برای نیستی......
* * *
عابران
بی خیال برگ ها
دروغ می گویند/
عابران دروغ می گویند
هیچ کس
تن ترد برگ ها را نمی فهمد
بی خیال احساس خورد می کنند
ولذت خش خش را.....
* * *
عابران بی رحم
چه ساده
گام می گذارند
برتن خسته ی هر برگ
و...
چه سخت می شکنند
سکوت پاییز را....
* * *
خش خش برگ ها با عبور هر عابری
سلام می کنند
و....
چه بی احساس
عابران
غزل خداحافظی را برایشان......
پاییز
آغازی برای جدایی ست ....
( دریچه)
سفرتوتابی نهایت اندوه
و ماندن من
راز سر به مهر دردهایم را فاش می کند
رفتن تو وباز هم بودن من
.
.
.
.
حکایت تلخ دیگری ست.
حکایت همان دریچه
که نبودن را می گشاید
.
.
.
و این همان دریچه ایست،
که فروغ
بی دلیل
سال ها
(ازدحام کوچه ی خوشبخت را)
با آن می نگریست
و چه ساده دلبسته ی آن بود
.
.
.
افسوس
افسوس
خوشبختی ...توهمی دردناک است.
( مرگ)
من
در آستانه ی مرگم
و تنها
به نگاه غم آلودی می نگرم
که لحظه های بودنم را
های های گریسته است
من به او می نگرم
که تنها
خاطره ی خوب ماندن را
در قاب لحظه های نبودن
به تماشا ایستاده ....
سی سال
سی سال بیهوده را
با کوله باری از اندوهی جاوید
رهسپار دوزخ خواهم کرد ....
من از مرگ نمی ترسیدم
غم من
نبودن نبود
ترس دور ماندن از نگاهی بود
که رویای این عشق را
با او
یافته بودم....
(فریاد)
من تو ام و تو منی
وبگو چگونه همدیگر را فریاد کنیم؟
که هم تو بشنوی و
هم من در تو گم شوم؟
چگونه فریاد کنم؟
وقتی صدایم صداقت سکوت را
دوست می دارد؟
چگونه فریاد کنم؟
وقتی حنجره ام پر است
از سکوت ساده ی نگاهی که
زل زدن را...فریاد می کند
فریادی که هیچ گاه...!
به گوش زمان نمی رسد.
هلیا!
دختر خواب ورویا
سپید و سرخ فردا
بخواب مادر..................بخواب
خواب تو شیرین است.
لالایی من برای تو
مثل شعرهای فروغ
در پشت دیوارهای سنگی دروغ
در هنگامه ی عصیان تولد!
غمگین
غمگین
غمگین ..................است.
هلیا!
دختر خواب و رویا
شکوفه ی اقاقیا
بخواب مادر.....................
خواب تو...
مثل آرامش مبهم فردا
برای مادری خسته
برای مادری تنها
آرزویی شیرین....است
بخواب(روله) ...بخواب
خواب تو
مثل بادبادک های کودکی من
رنگین
رنگین
رنگین.........
(روله در گویش ایلامی به معنای فرزندم می باشد)
(۲)
دنیای من
کوچک نیست هلیا.
دنیای من
به وسعت اتاقی ست
که عاشقانه های بی ستاره
به صبح می رسند.
دنیای من
پاره شدن توپ توست، دخترم
پا نداشتن عروسکی که
تنها می تواند
گریه های مرا بشنود
دنیای من
کوچک نیست
اتاق
توپ
عروسک
وای!چقدر بزرگ است
دنیای کوچک دخترم